Sound Revolt: Niektórzy mówią, że Hybrid, poza wciąż rosnącą jakością brzmienia i poziomu produkcji, muzycznie nie zmienili się na przestrzeni ostatnich lat. Jak wy postrzegacie swój rozwój artstystyczny?
Hybrid: Myślę, że rozwijaliśmy się razem z naszymi gustami muzycznymi. Prawdopodobnie używanie elementów symfonicznych trochę nas zdefiniowało, ale „I Choose Noise“ jest ostatnim albumem, na którym skorzystaliśmy ze smyczków. Przynajmniej na pewien czas. A co do braku zmian – porównaj „Sinequanon“ z pierwszej LP z „Hooligan Spirit“ z ostatniej. Dla mnie one brzmią inaczej.

Sound Revolt: Jesteście geniuszami tworzenia chwytliwych i pięknych melodii - chwytliwych w dobrym tego słowa znaczeniu. Wydaje się niemal, że właściwie każde wasze wydawnictwo to arcydzieło w tym aspekcie. Czy waszą intencją jest wywoływanie określonych emocji czy po prostu nie robicie innych kawałków?
Hybrid: Robimy to, co uważamy za dobre. I mam nadzieję, że tworząc „domowe“ albumy inspirowane elektroniką, muzyką filmową, indie rockiem i eksperymentalnym designem dżwięku, remiksując klubowe kawałki dla dość różnorodnej grupy artystów oraz tworząc muzykę filmową, jesteśmy obecni na dość szerokim polu. Mamy własne, konkretne brzmienie, którego używamy i rozwijamy. Przykro mi, jeśli nie jest ono dla ciebie wystarczająco „różnorodne“.

Sound Revolt: Zawsze słuchaliście wielu rozmaitych stylów. Co w tej chwili leży na szczycie waszych półek z płytami?
Hybrid: Amon Tobin – Foley Room
Cinematic Orchestra – Ma Fleur
Burial – Burial
Lisa Gerrard – The Silver Tree
Trentmoller – The Last Resort
Phillip Glass – The Illusionist Soundtrack
Grand National – A Drink And A Quick Decision

Koniec

Komentarze[1]
Dodaj komentarz