Założeniem przyświecającym idei wydawania singli jest promowanie mających ukazać się w bliskiej perspektywie albumów. „Systematic”, mimo że majstersztykiem na „Atlantic Breakers” - jak się okazało - nie jest, dostąpił tego szczytnego wyróżnienia. Nie ma się, czemu dziwić, w końcu spośród drugiej, energetycznie doładowanej części wspomnianego albumu zasługuje on na największą uwagę.
Singlowe „Systematic” zaczyna się o wiele subtelniej niż wersja krążkowa. Jeśli dodamy do tego rozbudowaną końcówkę, otrzymamy przyrost na masie rzędu trzech minut. Szczerze mówiąc różnica wynikająca z tej rozbieżności jest diametralna. Nadaje bowiem kawałkowi nową formę, dzięki której możemy przekonać się jak mocną dawkę adrenaliny niesie w rzeczywistości ten utwór. Zasada głosząca, że stopień zaspokojenia zależy od występujących okoliczności odnajduje w tym przypadku praktyczne potwierdzenie. „Systematic” smakuje inaczej w otoczeniu old-school transów, a inaczej jako dzieło samodzielne. O klasę lepszy jest ten drugi kąsek.
Jeśli chodzi o warstwę muzyczną to jest to kawałek o lekkim breakbeatowym zabarwieniu, przez który przewijają się spokojne wstawki z downtempo tworząc doskonałą taneczną mieszankę.
„Step Lively”, bo tak zatytułowany jest kolejny kawałek, okazał się dla mnie dużym zaskoczeniem. Potężna perkusja połączona z doskonałą pracą basu jako wyróżnika jakości, po prostu wymaga od nas całkowitej uległości i oddania się dyktowanemu rytmowi. Dobrze, że Pako i Frederik zdecydowali się umieścić ten fragment na singlu. Fakt, że być może niezbyt pasował on do konwencji „Atlantic Breakers” w tym wypadku nie zaszkodził, a wręcz pomógł. „Step Lively” ma przed sobą z pewnością otwartą drogę do zrobienia klubowej kariery.
Zamykający wydawnictwo „System Error” to bardziej chaotyczna i trzymająca w napięciu wariacja tematu znanego z „Systematic”. Coś w rodzaju muzycznego katharsis – budujący początkowo niepokój, a wręcz lęk i zostawiający nas ostatecznie na ruchomych piaskach w dość niejednoznacznej pozycji. Czy oczyszczonych? Kwestia indywidualna.
Zalążek „Atlantic Breakers” jest na miarę swego następcy. Jeśli ktoś nigdy nie słyszał Pako i Frederika powinien zacząć od zapoznania się z tym wydawnictwem. Na pewno nie rozczaruje…
Zaloguj się by zagłosować. Jeśli nie masz jeszcze konta, zarejestruj się.
Wyświetlam: Oczekuje na 3 głosy (0)
Słaba
Dobra
Linki
Wasze komentarze (0)
