|
CD1- Space Gypsies - After
- Tripswitch - Strange Parallels
- Audioglider - Zusammenallien
- Nove - Seadtives
- Audioglider - Whiskers
- Joey Fehrenbach - Being Around You
- Justin Robertson - Revton (Ulrich Schnaus Remix)
- Tripswitch - Roll Your Own
- Cates And Dpl - Living In A
- Aurturus - Lonely Planet
- Joey Fehrenbach - Behold
CD2- August - I Miss
- Blue Fountain - Sweep
- Zur-Face - Cosmopolitan Drink
- Essenvee - Head Down (Jay P Mix)
- Pole Folder - B Side
- 16 Bit Lolitas - Neptune
- 16 Bit Lolitas - None Verbal
- Habersham And Kazell - Paradise Rockers
- Moldan & Ismae - Fivefivezero
- Milka Kuisma - One Morning By The Riverside
- Ohmna - Im Lost
- Eelke Kleijn - 8 Bit Era Dub
- Tannen - Blackout
|
|
|
 Rejkiawik, Szanghaj, Paryż – taką drogę w poszukiwaniu muzycznych inspiracji odbył na przestrzeni ostatnich 7 lat Nick Warren. Wytwórnia podaje, że do nagrania tej płyty natchnął artystę jego własny set w klubie Mix w Paryżu, więc tę globalundergroundową zabawę w miasta traktujmy raczej z przymrużeniem oka. Pierwszy krążek jest kolejnym wyrazem uwielbienia artysty dla muzyki z gatunku ambient i downtempo. Warren porusza się na tym poletku z niebywałą wprawą i wyczuciem, po raz kolejny dowodząc, że downbit nie zawsze musi brzmieć tak samo, a utwory takie, jak „Revtone”, „Living in A”, czy „Lonely Planet”, umiejętnie podnoszą temperamentność całego miksu. Gorzej jest z płytą drugą, bowiem magiczna nuta pierwszego albumu wybrzmiewa dalej tylko przez 3 kolejne utwory, by dać się łatwo zdławić elektrycznemu, banalnemu „Head Down”. Warren broni się nienagannym miksowaniem i dobrymi produkcjami Pole’a Foldera, 16 Bit Lolitas („Neptune”) i Eelke Kleijn, żeby chwilę później strzelić sobie w stopę takim „Non Verbal Language”, czy „Paradise Rockers”, które do ambitnych na pewno nie należą. Ogromne brawa za płytę downtempo, która z jednej strony bardziej przystaje do nobliwego już wieku artysty, z drugiej, potwierdza jego nietuzinkowe umiejętności. Drugą, zamiast wytyczać nowe szlaki, zbliżył się do dokonań o ileż mniej doświadczonego Luka Faira.
 Komentarze[3]
Dodaj komentarz
|
Recenzja: Nick Warren - Global Underground #30: Paris
