|
CD1- Ripperton - Farra
- Bot’Ox Meets Showgirls – The16Th Machine
- Phonogenic – Air Moves (Freestyle Man Discotronix Mix)
- Jimpster – Don’T Push It (Original Mix)
- King Roc – Welcome To Zion (Original Mix)
- Vernon - Don’T Be Lonely (An2 Remix)
- Nick Chacona - The Right Wing
- Opus Ink - Darkroomboot (Sasse Elkatronix Rework)
- Herlihy & Torrance - So That´s What Happens (Original Remix)
- Dj Yellow & King Britt - Alienation 3 – Beyond The Forest
- Jim Rivers - I Go Deep
- Art Of Tones – Praise (Llorca Remix)
- Motorcitysoul - Aura (Jimpster Mix)
CD2- Thugfucker – Ahh (D'Julz Remix)
- Marc Romboy Vs. Robert Owens - I Need (Dj Fex Fexperimented Mix)
- Matt O'Brien – Serotone (Radioslave'S Panorama Garage Remix)
- Lance De Sardi Feat. Landshark - Lose Control
- Planet Funk – It’S Your Time (Different Gear Remix)
- Shlomi Aber Presents Bao – Moods Feat. Lemon
- Pablo Akaros - Celofans (Original Mix)
- D’Julz – Flick It (Original Mix)
- Guy Gerber & Patrik K – Sleeping In The Bass Box
- Shlomi Aber Presents Bao – Crop Duster
- Estroe - Driven (Original Mix)
|
|
|
 Minął już więcej niż rok od czasu ukazania się 3-płytowej kompilacji „3D” autorstwa Satoshiego Tomiiego, więc moment, by powrócić z nową płytą jest w zasadzie w sam raz. Wytwórnia pozostaje ta sama, ale seria wydawnicza „The Masters” szczyci się uznaną marką od wielu lat, a to dzięki płytom Dave’a Seamana, Deep Dish, czy Hernana Cattaneo. Satoshi szczęśliwie stanął na wysokości zadania. Stworzył jeden z tych albumów, o którym już po pierwszych taktach wiadomo, że okaże się niezwykły. Pierwsza płyta muzycznie nawiązuje do stylistyki Danny’ego Howellsa, czyli dominuje na niej ciepły i słoneczny deep house z akcentami funky i progressive. Główne role grają tu produkcje Rippertona, King Roca i wielka finałowa trójka. Druga jest bardziej techniczna, energiczna, imprezowa... ale nie banalna. Najlepiej potwierdzają to niezwykłe remiksy „I Need” i „It’s Your Time”, oraz ponownie trzy ostatnie numery na płycie. Satoshi Tomiie znakomicie wstrzelił się w moje muzyczne upodobania, więc jeśli choćby częściowo je podzielacie, nie będziecie mieć problemu z polubieniem jego płyty.
 Komentarze[1]
Dodaj komentarz
|
Recenzja: Satoshi Tomiie - The Masters Series 9
